Berçenek, kış günleri odalarında sabahlara kadar kitap okunan, saz çalınan bir köy. Köyde her konu serbestçe tartışılırdı. Pir Sultan’ın, Hatayî’nin, Kaygusuz’un, Köroğlu’nun, Dadaloğlu’nun, Karacaoğlan’ın ve diğerlerinin nefesleri, deyişleri, koşmaları, koçaklamaları okunur, Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin ve daha nice hikâyeler anlatılırdı.
Afşin’nin çevre köylerinde ''Berçenek'linin sözüne, Kaşan'lının sazına doyum olmaz,'' derlerdi. Şerif, büyüklerinin yanından ayrılmıyor, kendini olgunlaştırıyordu.
Yıllar sonra Berçenek’e özlemini türkülerde dile getirecekti:
“Vay göresim geldi Berçenek seni
Dumanlı dumanlı oy bizim eller”
Afşin’e bağlı Arıstıl köyünde Kör Hafız derler bir kişi vardı. Hafızlığın yanı sıra doğaçlama türküler de söylerdi. Berçenek köyünde bulunduğu bir gün, Şerif’le karşılıklı türkü söylemişlerdi. Kör Hafız Şerif’e ”Delikanlı, yaklaş yanıma,” dedi. Şerif yanına geldiğinde Kör Hafız onu kucakladı: ''Yahu ben seni şöyle babayiğit, boylu boslu biri sanmıştım. Sesin beni korkutmuştu, sen küçük ve çok Mahzun biriymişsin'' dedi. İşte o günden sonra Şerif’in adı “Mahzunî Şerif” olmuştu.
Mahzunî Şerif, 1956 yılında Mersin Astsubay Hazırlama Okulunu girdi. 1959 yılında bu okulu bitirdi. Ankara Ordonat Tekniker Okulu'na geçti. Önceleri askerliği seviyordu. Ancak daha sonra askerlik mesleği ile yıldızı barışmadı. Okulu terk etti. Köyüne döndü.
Mahzunî şerif, çocuk denilecek bir yaştayken, çevre köy ve kasabalarına gidiyor, uzun süreler kalıyordu. Ailesinin büyükleri “Bunu yaşlı başlı bir kızla evlendirirsek evine bağlanır evinin sorumluluğunu taşır” düşüncesiyle akrabalarından Emine’yle evlendirdiler. İmam nikâhlı evlilikten Züleyha adında bir kızı oldu. Ancak bu evliliği yürümedi.
Mahzunî Şerif İkinci evliliğini İtalyan asıllı genç bir kız olan Suna hanımla yaptı. Bu evlilikten Emrah, Ferhat ve Şirin adlarında üç çocuğu olmuştu. 1964 yılında dünyaya gelen oğulları Emrah henüz bir kaç aylıkken Mahzunî, Suna ve Emrah'ı babasının yanına bırakıp askere gitti. Hastalanan Emrah'ı, Elbistan'a çocuk doktoruna götürmüşlerdi. Doktorun gereken ilgiyi göstermediğini ilişkin mektup Mahzunî Şerif’e ulaşınca bir türkü yakmıştı:
“Berçenek’ten yaya geldim
Aman doktor bak bebeğe
Beşiğini elden aldım
Yandım doktor bak bebeğe”
Mahzunî Şerif’in Suna hanımla evliliği bozuldu. Son evliliğini 1971 yılında aslen Elbistanlı olan Fatma Hanım’la yaptı. Fatma Hanım, Mahzunî’nin şiirlerinde Fadime olarak anılıyordu. Bu evlilikten de üç kızı bir oğlu doğdu.
Ankara’da oturuyordu. Bilgisi, görgüsü, çevresi her geçen gün artıyordu. İlk gazeteci dostu Fikret Otyam olmuştu.
Türkiye de halk ozanları sürekli ezilmişlik, yoksulluk içinde yaşamışlardı. Bu durumdan kurtulmaları için örgütlenmeleri gerekiyordu. Onun için Mahzunî Şerif “Âşıklar Derneği”ni kurmuştu. Mahzunî Şerif şiirleriyle mevcut düzeni eleştirdiği için çoğu kaz yargılanmıştı. Özellikle 1980 öncesi şiirlerinde toplumcu yönünü ağır basıyordu.
17 Mayıs 2002 Cuma günü, ajanslar Almanya’nın Köln kentinin Porz ilçesinden acı bir haber geçtiler. Dört gün yoğun bakımda yaşama mücadelesi veren halk ozanı Mahzunî Şerif Hakk’a yürümüştü.
Köln’deki törenden sonra naaşı Ankara’ya, oradan da vasiyeti üzerine Hacıbektaş’a getirildi.
Geride 400’e yakın plak, 50’den fazla kaset ve 9 adet yayınlanmış kitap bırakan koca ozanı binlerce kişi uğurluyordu.